ALEKSANDER (greckie Aleksandros - dosłownie obrońca mężów lub odpierający mężów, zaszczytne imię, jakim Grecy nazywali drugiego syna Priama i Hekaby, Parysa, tego samego, który rozstrzygnął spór toczony między trzema boginiami i przyznał jabłko Afrodycie jako najpiękniejszej, a następnie z jej pomocą uprowadził Helenę, żonę króla Myken Agamemnona, doprowadzając w ten sposób do wybuchu wojny trojańskiej. 

Aleksander, Aleksandrowicz, Aleksandrowski, Alexandrowicz, Sander, Sanderski, Sandrowicz. 

Lepsza jest mucha żyjąca niż Aleksander Wielki w grobie. 

Aleksander Piotr Czekanowski (1833-1876). geolog, geograf, zesłaniec, badacz północno-wschodniej Azji. Aleksander Fredro (1793-1876), komediopisarz i poeta. Aleksander Gierymski (1850-1901). malarz. Aleksander Głowacki (1847-1912), pisarz, znany jako Bolesław Prus. Aleksander Jagidlończyk, syn Kazimierza Jagiellończyka, wielki książę litewski, a następnie król polski (1501-1506).  

Urodził się ok. 250 r. w Aleksandrii, która należała do najważniejszych ośrodków życia chrześcijańskiego. Od młodości poświęcił się służbie Bożej. W roku 313 został wybrany biskupem Aleksandrii. Jego największą zasługą była obrona Kościoła przed szerzącą się herezją arianizmu, zaprzeczającą bóstwu Chrystusa. W roku 320 zwołał synod potępiający naukę Ariusza, a na soborze w Nicei w 325 r., wspólnie ze św. Atanazym, przyczynił się do wyjaśnienia autentycznych zasad dogmatyki chrześcijańskiej. Wyróżniał się również jako gorliwy duszpasterz. Zmarł w kwietniu 326 roku.