MACIEJ (Matthias - zgrecyzowana forma semickiego imienia Mattijjah, będącego skrótem z Mattatijjah lub Mattanijjah - „dar Jahwe") – imię jednego z apostołów w Nowym Testamencie mające niewątpliwie związek z imieniem innego apostoła - Mateusza i używane często zamiennie z tym imieniem. 

Mach, Machaj, Machalski, Machałek, Machalowski, Machczynski, Macheta, Machiński, Machnicki, Machniewski, Machnik, Machnikowski, Machowiak, Machowicz, Machowski, Maciak, Maciałek, Maciałowicz, Macias 

Bierz, Maćku, żyrdkę i rżnij na odwyrtkę. Bił Maciek żonę zawsze w jedną stronę. Dobra psu mucha, a Matiaszowi płotka. Leciał Maciuś bruzdą, Baśka za nim z uzdą. Przyjdzie kreska na Matyska. To nie ja, to syn Macieja. Umarł Maciek, umarł, już leży na desce, żeby mu zagrali, podskoczyłby jeszcze. W koło Macieju. Na świętego Macieja (24.II.) prędzej wiosny nadzieja. Na świętego Maciejca zniesie gęś pierwsze jejca. Na święty Maciej skowronek zapiej. 

Maciej Dogiel (1715-1760), historyk, rektor kolegium pijarów w Wilnie, wydawca. Maciej Kamieński (1734-1821), kompozytor. Maciej z Miechowa, Miechowita (ok. 1457-1523), historyk, lekarz, astrolog, rektor Akademii Krakowskiej. Maciej Mielżyński (1869-1944), działacz narodowy w Wielkopolsce i na Śląsku. Maciej Nowicki (1910-1951), architekt i grafik. Maciej Palacz (1812-1885), sołtys, uczestnik powstań w 1830, 1846 i 1848. Maciej Rataj (1884-1940), działacz ludowy, marszałek Sejmu, publicysta, rzecznik zjednoczenia ruchu ludowego. Maciej Rybiński (1784-1874), generał, ostatni wódz naczelny w powstaniu listopadowym. Maciej Wirzbięta (1523-1605), drukarz, wydawca. Matyjasz z zaścianka Dobrzyńskich w „Panu Tadeuszu" A. Mickiewicza, Maciej Boryna z „Chłopów" W. Reymonta, Maćko z Bogdańca z „Krzyżaków" H. Sienkiewicza, Jan Maciej Wścieklica z dramatu S. I. Witkiewicza, Maciek Chełmicki z „Popiołu i diamentu" J. Andrzejewskiego, Maciej Wieluń z „Ile jest życia" R. Bratnego.  

ŚWIĘTY MACIEJ, APOSTOŁ, MĘCZENNIK Wiarygodne informacje o św. Macieju podają Dzieje Apostolskie mówiąc, że został wybrany na miejsce Judasza (1,15-26). Poza tą wiadomością niczego pewnego o jego życiu nie wiemy. Tradycja utrzymuje, że gtosif Ewangelię w Judei, Etiopii, a następnie na pograniczu ziem słowiańskich. Według świadectwa Klemensa Aleksandryjskiego (zm. 215 r.) przez ukamienowanie. Uważany jest za patrona cieśli i rzeźników.