MARCIN (łacińskie Martius - należący do Marsa, z Marsem związany) - imię męskie otoczone niezwykłą czcią w czasach średniowiecza (Marcin, oficer rzymski, później biskup Tours, zm. między 397 a 401 r. n.e.), używane w wielu krajach. 

Marcin, Marcinek, Marciniak, Mareinie, Marciniecki, Marciniewski, Marcinik, Marciniszyn, Marciniuk, Marcinkiewicz, Marcinkowski, Maroinowicz, Marcinowski, Marcińczyk, Marciński,Marciszewski 

Jaki Marcin, taka zima. Jeśli na Marcina sucho, to Gody (Boże Narodzenie) z pluchą. Młoda jak jagoda po świętym Marcinie (tzn. wcale nie młoda). Święty Marcin na białym koniu przyjedzie (tzn. spadnie śnieg). 

Marcin z Urzędowa (ok. 1500-1575), botanik, lekarz, ksiądz, profesor Akademii Krakowskiej. Marcin Badeni (1762-1824), działacz polityczny i gospodarczy, poseł na Sejm Czteroletni, minister sprawiedliwości w Królestwie Polskim. Marcin Bielski (ok. 1495-1575), pisarz, historyk, autor „Kroniki wszystkiego świata". Marcin Maciej Borelowski (1829-1863), pułkownik w powstaniu styczniowym. Marcin Borzymowski, pierwszy polski pisarz-marynista z połowy XVII w. Marcin Czechowic (1532-1613), pisarz i działacz ariański. Marcin Kacprzak (1888-1968), lekarz higienista, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, wieloletni rektor Akademii Medycznej w Warszawie. Marcin Kąteki (1635-1710), generał artylerii. Marcin Mielczewski (ok. 1600-1651), kompozytor. Marcin Poczobut-Odlanicki (1728-1810), astronom i matematyk, profesor, a potem rektor Akademii Wileńskiej. Marcin Radocki (?-1651), jeden z przywódców powstania chłopskiego na Podhalu. Jan Marcin Szancer (1902-1972), malarz, rysownik, profesor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Marcin Zborowski (ok. 1495-1565), kasztelan krakowski. Marcjanna Fornalska (1870-1963), matka Małgorzaty; działaczka ruchu robotniczego. Marcin Kozera z opowiadania M. Dąbrowskiej, Marcin z „Woru pszenicy" S. Czernika, Marcyan z „Na polu chwały" H. Sienkiewicza, Martyna Eichler z „Leśnika" M. Kuncewiczowej.  

ŚWIĘTY MARCIN, PAPIEŻ, MĘCZENNIK Urodził się w mieście Todi (Włochy), ale od młodości przebywał w Rzymie. Będąc diakonem spełniał wiele ważnych funkcji u boku papieża Teodora I. Po jego śmierci (649 r.) został wybrany na Stolicę Apostolską i wówczas dopiero przyjął święcenia kapłańskie i biskupie. Cesarz Konstantyn II nie zatwierdził jego wyboru. Nakazał uwięzić papieża. W Konstantynopolu odbył się „sąd" nad Marcinem. Oskarżono go, że nieważnie sprawuje swój urząd, zarzucono fałszowanie wiary, współpracę z wrogami. Pierwotnie skazany na śmierć, ostatecznie dożywotnio zesłany na Krym. Zmarł 13 kwietnia 655 r.